De prijs van afhankelijkheid: wat de brandstofprijsstijging ons leert over paraatheid
Share
Ik stond gisteren bij het tankstation en staarde naar de cijfers op de pomp. Ken je dat gevoel? Dat knagende gevoel in je maag wanneer het totaalbedrag veel sneller stijgt dan het aantal liters? Ik zag een man bij de pomp naast me zijn hoofd schudden en de slang halverwege het tanken ophangen.
Het is pijnlijk. Of je nu naar je werk rijdt of gewoon boodschappen doet, deze stijgende prijzen treffen momenteel iedereen in Europa.
Maar hier is waar ik steeds aan denk: de prijs van diesel gaat niet alleen over hoeveel het kost om je auto te tanken. Het is een gigantisch knipperend neonbord dat ons vertelt dat de systemen waarop we vertrouwen veel kwetsbaarder zijn dan we denken.
Alles beweegt op wielen
Denk eens aan de cornflakes in je kast of de nieuwe laarzen die je online hebt besteld. Die spullen zijn daar niet zomaar uit het niets verschenen. Ze zijn vervoerd door vrachtwagens, schepen en bestelwagens.
Als brandstof duur wordt, wordt al het andere ook duur. Dit noemen we een ‘domino-effect’.
Als de brandstofprijzen blijven stijgen of als de aanvoer wordt onderbroken, stoppen die vrachtwagens met rijden. In de wereld van survival hebben we het over het ‘just-in-time’-leveringssysteem. De meeste supermarkten hebben slechts genoeg voedsel in de schappen om ongeveer drie dagen mee door te komen. Als de brandstof opraakt, raakt ook het voedsel op.
De ‘72-uursregel’
Bij Directive 72 hebben we het vaak over de eerste drie dagen van een crisis. Waarom? Omdat dat meestal de tijd is die het ‘systeem’ nodig heeft om in de problemen te komen.
Wanneer de prijzen zo stijgen, is dat een ‘zachte’ noodsituatie. Het is ongemakkelijk, maar de lichten blijven branden. Maar wat als de stijging niet 20% was? Wat als het 200% was? Of wat als de tankstations gewoon leeg zouden raken?
Ik zeg altijd tegen mijn vrienden: wacht niet tot de storm begint voordat je een paraplu koopt. Het zien stijgen van de brandstofprijzen is onze kans om te oefenen. Het herinnert ons eraan dat we niet 100% afhankelijk moeten zijn van een systeem dat kan veranderen door een oorlog of een probleem met een pijpleiding duizenden kilometers verderop.
Hoe u uw macht terugkrijgt
U hebt geen controle over de wereldwijde olieprijzen. Ik zou willen dat ik dat wel had, maar dat is niet zo. U kunt echter wel bepalen in hoeverre een energiecrisis uw gezin treft. Dit is hoe ik daarmee omga:
De halve-tankregel: Ik laat mijn auto nooit meer onder de halve tank komen. Als er ooit een plotseling tekort is of ik snel weg moet, wil ik niet degene zijn die in een rij van drie kilometer bij het tankstation vastzit.
Koop het eten van morgen tegen de prijzen van vandaag: Omdat hoge brandstofprijzen het eten later duurder maken, sla ik nu een voorraad houdbare basisproducten in. Het is alsof je geld in een ‘voedselbank’ stopt die rente oplevert.
Kleinschalige energie: Ik ben begonnen met het gebruik van draagbare zonneladers voor mijn telefoon en zaklamp. Het is een kleine stap, maar het geeft een goed gevoel te weten dat ik stroom heb, zelfs als het elektriciteitsnet onstabiel of te duur wordt.
Beheers de chaos
Het is gemakkelijk om je hulpeloos te voelen als je die prijzen bij het tankstation ziet. Het voelt alsof de wereld duurder en minder stabiel wordt.
Maar voorbereid zijn betekent niet dat je bang bent. Het betekent dat je kalm blijft omdat je de waarschuwingssignalen vroeg hebt gezien.
De brandstofprijsstijging is een duwtje in de rug. Het is een herinnering om je uitrusting te controleren, je voorraadkast te vullen en ervoor te zorgen dat je minstens 72 uur voor jezelf kunt zorgen, wat er ook gebeurt bij het tankstation.